Adopcja dziecka

Adopcja dziecka

Adopcja można osobę małoletnią, tylko dla jej dobra. Wymaganie małoletności powinno być spełnione w dniu złożenia wniosku o przysposobienie. Nie może ona jednak być ukierunkowana tyko na aktualną sytuację dziecka, ale musi mieć na względzie także przyszłość adoptowanego. Przesłanka ta ma znaczenie rozstrzygające dla ustalenia, czy adopcja może nastąpić. Dobro (interes) dziecka ma znaczenie nadrzędne i wymaga rozważenia w każdej sprawie dotyczącej opieki nad małoletnim, a więc również w sprawie o jego przysposobienie i to zarówno krajowe, jak i zagraniczne. Adopcja ma charakter bezterminowy, oznacza to, że przysposobienie nie wygasa z chwilą osiągnięcia przez dziecko pełnoletności.

Występujące obok przysposobienia instytucje prawne, mające podobne cele (rodziny zastępcze, rodzinne domy dziecka), nie tworzą takiego stosunku rodzicielskiego, jak przysposobienie. Różnice pomiędzy rodziną zastępczą a przysposobieniem są następujące. Po pierwsze, z chwilą osiągnięcia pełnoletności ustaje obowiązek rodzica zastępczego do opieki i świadczenia pomocy na rzecz dziecka. Jeżeli dziecko dotknięte jest chorobą lub też upośledzeniem umysłowym, to nie budzi wątpliwości, iż lepiej jego interes zabezpiecza przysposobienie. Po drugie, istnieje możliwość dziedziczenia.

Konwencja o przysposobieniu dzieci wskazuje szczegółowe przesłanki dotyczące przysposobienia. Zgodnie z art. 6 ust. 1 powyższej konwencji:

Prawo nie powinno dopuszczać innej możliwości przysposobienia dziecka, jak tylko bądź przez dwie osoby pozostające w związku małżeńskim, niezależnie od tego, czy przysposabiają one równocześnie czy kolejno, bądź przez jedną osobę. Konwencja wprowadziła również wymagania dotyczące wieku, które mają jednak charakter względny.

Zgodnie z art. 7 konwencji:

1. Dziecko może być przysposobione jedynie w przypadku, gdy przysposabiający osiągnął określony w tym celu wiek minimalny, który nie może być niższy niż 21 lat i wyższy niż 35 lat.

2. Prawo może jednak zezwolić na odstąpienie od wymogu wieku minimalnego:

(a) gdy przysposabiającym jest ojciec lub matka dziecka lub

(b) w szczególnie uzasadnionych okolicznościach”.

Powyższa konwencja wprowadza również zakazy ograniczenia przez prawo krajowe przysposobienia.

Zgodnie z art. 12 konwencji:

1. Prawo nie może ograniczać liczby dzieci, które mogą być przysposobione przez jednego przysposabiającego.

2. Prawo nie może zakazać przysposobienia wyłącznie na tej podstawie, że przysposabiający ma lub mógłby mieć dzieci pochodzące z małżeństwa.

3. Jeżeli przysposobienie poprawia sytuację prawną dziecka, prawo nie może zakazać przysposobienia własnego dziecka pozamałżeńskiego.

Przysposobienie, które spowoduje zmianę dotychczasowego miejsca zamieszkania przysposabianego w Rzeczypospolitej Polskiej na miejsce zamieszkania w innym państwie, może nastąpić wówczas, gdy tylko w ten sposób można zapewnić przysposabianemu odpowiednie zastępcze środowisko rodzinne. Reguła ta nie ma zastosowania, jeżeli między przysposabiającym a przysposabianym istnieje stosunek pokrewieństwa lub powinowactwa albo gdy przysposabiający już przysposobił siostrę lub brata przysposabianego. Zasady pierwszeństwa adopcji krajowej nie można stosować w sposób mechaniczny, wykluczając adopcję zagraniczną w każdym wypadku, w którym istnieje możliwość zapewnienia dziecku opieki w kraju.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Adopcja dziecka
5 (100%) 29 votes

Dodaj komentarz