Rozwiązanie adopcji dziecka przez sąd

Rozwiązanie adopcji dziecka przez sąd

Z ważnych powodów zarówno adoptujący, jak i adoptowany mogą żądać rozwiązania adopcji przez sąd. Rozwiązanie stosunku adopcyjnego nie jest dopuszczalne, jeżeli wskutek niego miałoby ucierpieć dobro małoletniego dziecka. Orzekając rozwiązanie stosunku adopcji, sąd może, stosownie do okoliczności, utrzymać w mocy wynikające z niego obowiązki alimentacyjne.

O ważnych przyczynach rozwiązania adopcji można mówić wówczas, gdy wspomniane przyczyny spowodowały trwały i zupełny rozkład stosunku adopcyjnego, a więc stosując w drodze analogii pojęcia zaczerpnięte z przepisów rozwodowych, jednakże taki rozkład więzi udowodnić trzeba w stosunku do dziecka a nie jego matki. Te same motywy, które przemawiają za rozwiązaniem małżeństwa, niekiedy świadczą o rozkładzie stosunku adopcji, jednak wsparte muszą być przykładami konkretnych relacji między dzieckiem a ojcem. Sam fakt rozwiązania małżeństwa z matką dziecka czy wystąpienie między nimi rozkładu pożycia małżeńskiego nie dowodzi rozkładu więzi rodzinnych między ojcem a dzieckiem adoptowanym.

Za ważny powód usprawiedliwiający rozwiązanie przysposobienia należy uznać rozkład więzi rodzinnej, a więc obopólny lub nawet występujący u jednej tylko strony stosunku przysposobienia brak takiego nastawienia psychicznego, jakie normalnie cechuje stosunki między rodzicami a dziećmi. Jeśli rozkładu więzi rodzinnej nie zawiniła żadna ze stron stosunku przysposobienia, każda ze stron, tj. i przysposabiający i przysposobiony, może żądać rozwiązania przysposobienia.

Sąd stwierdzając wystąpienie ważnych przyczyn uzasadniających rozwiązanie przysposobienia, powinien uwzględnić całokształt stosunków między przysposabiającym a przysposobionym i ich kształtowanie się w całym okresie trwania, nie zaś pojedyncze fakty, zdarzenia i okoliczności. Sąd powinien uwzględnić przyczyny niezależnie od czasu ich występowania, jeżeli doprowadziły do rozpadu więzi między przysposabiającym a przysposobionym. Przy ocenie powodów rozwiązania przysposobienia osoby pełnoletniej rozważeniu ulegają wzajemne stosunki nie tylko w okresie uzyskania pełnoletności, ale i w okresie małoletności przysposobionego.

Zwykłe trudności wychowawcze, jakich nastręcza przysposabiającemu adoptowany z reguły nie stanowią ważnego powodu rozwiązania przysposobienia; rozwiązanie przysposobienia na tej podstawie będzie dopiero wtedy dopuszczalne, kiedy trudności wychowawcze wytworzą taką sytuację między przysposabiającym a przysposobionym, że dobro dziecka będzie przemawiać za rozwiązaniem przysposobienia.

Zasada prymatu dobra przysposobionego nie działa przy ocenie żądania rozwiązania przysposobienia osoby pełnoletniej. Istotne natomiast jest to, czy więź rodzinna powstała w następstwie przysposobienia ostatecznie zerwana i czy utrzymywanie martwego w rzeczywistości stosunku naruszałoby godny ochrony interes żądającego. Przy ocenie tych okoliczności nie jest bez znaczenia kwestia winy w postaci ciężkiego naruszenia obowiązków rodzinnych lub czynów naruszających rażąco zasady współżycia społecznego.

Sąd w razie rozwiązania stosunku przysposobienia w wypadku, gdy ustali, że:

a) rodzice dziecka którego przysposobienie rozwiązano mają zarobkowe i majątkowe możliwości pełnego zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb dziecka – nie może utrzymać w mocy obowiązków alimentacyjnych przyspasabiających względem przysposobionego;

b) rodzice tego dziecka nie mają w ogóle możliwości zaspokajania jego usprawiedliwionych potrzeb – określi wysokość alimentów należnych dziecku od przysposabiających;

c) rodzice dziecka mogą jedynie częściowo zaspokoić usprawiedliwione potrzeby dziecka, a przysposabiający mają także takie możliwości – orzeknie ogólnie, iż utrzymuje w mocy obowiązki alimentacyjne przysposabiających.

Po śmierci przysposobionego lub przysposabiającego rozwiązanie stosunku przysposobienia nie jest dopuszczalne, chyba że przysposabiający zmarł po wszczęciu sprawy o rozwiązanie stosunku przysposobienia. W wypadku takim na miejsce przysposabiającego w procesie wstępuje kurator ustanowiony przez sąd. Regulacja ta w istocie dotyczy zatem sytuacji gdy śmierć przysposobionego nastąpiła w toku procesu oraz sytuacji, gdy powództwo o rozwiązanie przysposobienia wytoczył prokurator pozywając przysposobionego i przysposabiającego, który zmarł przed wytoczeniem procesu.

Sprawa o rozwiązanie przysposobienia rozpoznawana jest w pierwszej instancji w składzie jednego sędziego jako przewodniczącego oraz dwóch ławników. W sprawie o rozwiązanie przysposobienia stroną pozwaną powinna być osoba przysposobiona, a skoro jest ona małoletnia i skoro matka nie może jej reprezentować, to uczynić to powinien kurator ustanowiony przez sąd opiekuńczy, matka zaś może uczestniczyć w sprawie tylko jako interwenient uboczny. Opłatę stałą w kwocie 200 złotych pobiera się od pozwu w sprawie o rozwiązanie przysposobienia. W sprawach o rozwiązanie przysposobienia powództwo może wnieść również prokurator, pozywając przysposabiającego oraz przysposobionego.

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Rozwiązanie adopcji dziecka przez sąd
5 (100%) 25 votes

Dodaj komentarz