Pobranie krwi od dziecka bez zgody matki lub ojca sprawie o zaprzeczenie i ustalenie pochodzenia dziecka w celu badania DNA

Pobranie krwi od dziecka bez zgody matki lub ojca sprawie o zaprzeczenie i ustalenie pochodzenia dziecka w celu badania DNA

Jeżeli w sprawie o zaprzeczenie pochodzenia dziecka wszczętej przez prokuratora na podstawie art., 86 KRO, to z rodziców, które jest uprawnione do wyrażenia zgody na pobranie krwi od dziecka liczącego poniżej 13 lat, w celu przeprowadzenia odpowiedniego dowodu, zgody tej odmawia, sąd opiekuńczy może na podstawie art. 109 KRO zarządzić pobranie krwi od dziecka, gdy w okolicznościach sprawy wymaga tego dobro dziecka. Przy ocenie dobra dziecka należy mieć na względzie nie tylko okoliczności konkretnej sprawy, ale także następujące wskazania.

Po pierwsze, zarządzenia sądu opiekuńczego nie może uzasadniać sama przez się okoliczność, że założeniem prawa rodzinnego jest dążenie do ustalenia składu rodziny zgodnie z rzeczywistymi więzami krwi. To założenie nie jest bezwzględne, gdyż nie jest tak, aby prawo nakazywało ustalenie rzeczywistego składu rodziny w każdym wypadku i za wszelką cenę.

Po wtóre, specjalnego umotywowania wymaga zarządzenie sądu opiekuńczego o pobraniu krwi w procesie o zaprzeczenie ojcostwa. Należy zważyć, że jednym z pozwanych w takim procesie jest samo dziecko, a jeśli tak, to zarządzenie takie może być wydane tylko wyjątkowo (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 17 stycznia 1969 r., III CZP 124/68).

Po trzecie, o nienależytym wykonywaniu władzy rodzicielskiej przez matkę dziecka, która w procesie o zaprzeczenie ojcostwa nie wyraża zgody na pobranie krwi dziecka, można mówić jedynie w szczególnych wypadkach, gdyby okoliczności niedwuznacznie wskazywały, że biologicznym ojcem dziecka jest inny mężczyzna pragnący uznać dziecko, czemu stałby na przeszkodzie nieuzasadniony upór matki, sprzeciwiającej się przeprowadzeniu dowodu przeciwko domniemaniu pochodzenia dziecka z małżeństwa (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 31 stycznia 1969 r.. III CR 569/68, OSPiKA 1969, nr 12, poz. 259).

Po czwarte, dowód z grupowego badania krwi, mimo jego doniosłości, jest tylko jednym ze środków dowodowych, i po piąte, nie ma podstaw do tego, aby dobro dziecka utożsamiać z zasadą prawdy obiektywnej w sferze praw stanu cywilnego (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1971 r., mającą moc zasady prawnej, III CZP 87/70, OSNCP 1972, nr 3, poz. 42).

Zarządzenie sądu opiekuńczego wydane na podstawie art. 109 KRO należy do działań sądu ingerujących w sferę władzy rodzicielskiej, przy czym sposób tej ingerencji może polegać właśnie na nałożeniu na rodziców m.in. obowiązku określonego postępowania. To nałożenie obowiązku określonego postępowania przez rodziców jest szerszym lub węższym ograniczeniem władzy rodzicielskiej. Do tego sprowadza się istota zarządzeń sądu opiekuńczego, o których mowa w art. 109 KRO. Inaczej rzecz ujmując, okoliczność, że w art. 109 KRO ustawodawca nie nazwał ingerencji sądu opiekuńczego w sferę władzy rodzicielskiej ograniczeniem tej władzy nie oznacza, aby ta ingerencja nie prowadziła w istocie do ograniczenia tej władzy. Tak też zagadnienie to powszechnie ujmowane jest w orzecznictwie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 1970 r., III CRN 275/70, OSNCP 1971, nr 6, poz. 108 oraz uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 1969 r., III CZP 124168, OSNCP 1969, nr 10, poz. 169). Postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 5 maja 2000 r. II CKN 869/00

W przypadku jakichkolwiek pytań bądź wątpliwości, pozostajemy do Państwa dyspozycji, prosimy przejść do zakładki kontakt.

Z wyrazami szacunku.

Pobranie krwi od dziecka bez zgody matki lub ojca sprawie o zaprzeczenie i ustalenie pochodzenia dziecka w celu badania DNA
5 (100%) 104 votes

Dodaj komentarz