Ile czeka się na rozprawę oraz rozwód i czas trwania rozwodu w Poznaniu

Ile czeka się na rozprawę oraz rozwód i czas trwania rozwodu w Poznaniu

Rozwód jest bardzo trudną rzeczą dla każdego, niezależnie od okoliczności Cię otaczających. W niektórych przypadkach postępowanie rozwodowe przechodzi płynnie, a małżonkowie mogą rozwodzić się bez walki. Kiedy małżeństwo kończy się, małżonkowie i ich dzieci często stają przed burzą stresujących wydarzeń: nowe ustalenia życiowe, porozumienia rodzicielskie, alimenty, podział majątku i oczywiście decyzje dotyczące nieruchomości, hipoteki i pieniędzy. Emocje spowodowane tymi zmianami mogą utrudniać małżonkom w zrozumieniu procesu prawnego rozwodu, a nawet mogą osłabić ich zdolność do podejmowania właściwych decyzji. Ale jeśli jesteś w sytuacji, w której czujesz, że musisz wygrać swoją sprawę rozwodową, oto kilka wskazówek, aby to się stało.

Jeśli nie masz jeszcze adwokata, z którym pracowałeś w przeszłości, znalezienie go może czasami być przytłaczającym procesem. Szukaj adwokata, który ma doświadczenie lub jest wyspecjalizowany w rozwodach. Po znalezieniu prawnika rozwodowego, który ma profesjonalne podejście, rozważ również wybór kogoś, kto ma charyzmę - może to często pomóc złagodzić niepokój, który rozwód może przynieść.

Podczas rozwodu pojawia się wiele istotnych decyzji i nie wiesz jakie konsekwencje mogą one przynieść. Jakie alimenty żądać, co jest usprawiedliwionym wydatkiem na dziecko, jak uregulować kontakty i władzę rodzicielską, czy dzielić majątek co z kredytem hipotecznym? Zawsze skonsultuj to z dobrym adwokatem, który będzie potrafił Ci wytłumaczyć konsekwencję swoich decyzji.

Twoi rozwiedzeni przyjaciele mogą udzielać porad o tym, co powinno się stać w twoim rozwodzie. Niestety, informacje i porady, które otrzymujesz od innych ludzi, mogą być mylące lub złe. Każdy rozwód ma inny zestaw problemów. Twoi znajomi mogą nie uwierzyć, co wydarzyło się w waszym małżeństwie. Ważne, aby nie opierać swoich decyzji na temat doświadczeń innych osób. Zamiast tego opieraj się na radach, które otrzymujesz od swojego adwokata.

Przygotuj się na przyszłość. Obsesja na punkcie wszystkich złych rzeczy, które uważasz, że zrobił Twój współmałżonek podczas małżeństwa, uniemożliwi Ci przejście przez rozwód i podejmowanie decyzji, które są w najlepszym interesie Twojej rodziny. Spróbuj zapomnieć o przeszłości i skupić się na przyszłości. Podejdź do rozwodu z gotowością do współpracy z współmałżonkiem, aby osiągnąć najlepszy możliwy wynik dla twojej rodziny.

W tym wpisie opisujemy tylko część zagadnień związanych z rozwodem.  Nie ma możliwości opracowania w jednym materiale wszystkich potencjalnych scenariuszy. Przeczytaj więcej naszych opracowań na temat rozwodu tutaj. Zapraszamy do lektury!

https://kancelaria-prawo-rodzinne.com/rozwod-poznan

 

Jak przygotować się do rozwodu

Przede wszystkim istnieje pięć obszarów niezgody między małżonkami, które mają być negocjowane. To jest:

1. Rozwód z orzekaniem o winie czy bez orzekania o winie

2. Władza rodzicielska nad małoletnimi dziećmi stron

3. Kontakty rodzica z dzieckiem

4. Alimenty na dzieci

5. Alimenty na byłą żonę

6. Podział majątku

Musisz wiedzieć, co cię może spotkać. Stąd też niezbędne jest ustalenie planu. Musisz przemyśleć również swoją sytuację z adwokatem, który zajmuje się sprawami rozwodowymi. Wiele rzeczy da się przewidzieć i zaplanować.

1. Plan rozwodu – Strategia procesowa

2. Analiza planu z adwokatami

3. Wyznaczenie celu rozwodowego

4. Zgromadzenie dowodów

5. Wskazanie świadków na naszą korzyść

6. Pilnowanie terminów. Każde potknięcie np. przeoczenie terminu na złożenie zażalenia, apelacji, może być wykorzystane na korzyść drugiej strony. Pilnuj terminów.

7. Obecność na rozprawie.

8. Przygotowanie do sprawy.

9. Przekonywanie Sędziego do stanowiska klienta

Wiele osób rozpoczyna rozwód, mając nadzieję na pokonanie współmałżonka w sądzie. W rzeczywistości taki małżonek rzadko jest prawdziwym zwycięzcą. Typowy rozwód obejmuje różne problemy, takie jak opieka nad dziećmi, alimenty, władzę rodzicielską, kontakty czy podział majątku. Nie zawsze dostajemy to czego chcemy. Zawsze rozważ ugodę zanim rozpoczniesz walkę.

Rozwód Poznań

Zaczynamy od pozwu o rozwód, drugi małżonek po jego otrzymaniu z sądu sporządza odpowiedź na pozew. Pierwsza rozprawa jest po około 2-3 miesiącach od złożenia pozwu o rozwód. Na rozprawie adwokaci i radcowie prawni przedstawiają dowody i argumenty dla każdej ze stron, a sędzia decyduje o nierozwiązanych kwestiach, w tym o opiece nad dziećmi i wizytach, alimentach, władzy rodzicielskiej, miejscu zamieszkania dzieci. Po tym, jak sędzia podjął decyzję, przyznaje rozwód.

Zasada trwałości małżeństwa nie oznacza jego nierozerwalności, dlatego art. 56 § 1 KRO przewiduje możliwość rozwiązania małżeństwa przez rozwód, jeżeli między małżonkami nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia. Separacja różni się od instytucji rozwodu tym, że do orzeczenia separacji wystarczy zupełny (a nie również trwały, jak przy rozwodzie) rozkład pożycia. Ponadto małżonkowie pozostający w separacji są nadal w trwającym związku małżeńskim, co sprawia, że nie mogą oni zawierać nowego małżeństwa (art. 56 § 1 i art. 611 § 1 KRO). Różnica dotyczy również nazwiska po rozwodzie i separacji. Podczas kiedy małżonek rozwiedziony może w ciągu 3 miesięcy od chwili uprawomocnienia się orzeczenia rozwodu powrócić do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa, małżonek pozostający w separacji takiego uprawnienia nie ma.

Kodeks rodzinny i opiekuńczy stosuje przesłanki rozwodu, wprowadzając jedną pozytywną oraz trzy negatywne przesłanki rozwodu. Przesłankę pozytywną stanowi zupełny i trwały rozkład pożycia małżonków (art. 56 § 1 KRO). Do przesłanek negatywnych należą:

1)  dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków (art. 56 § 2 KRO);

2)  sprzeczność żądania rozwodu z zasadami współżycia społecznego (art. 56 § 2 KRO);

3)  wyłączna wina małżonka żądającego rozwodu (art. 56 § 3 KRO).

Sąd jest obowiązany do wszechstronnego wyjaśnienia, jakie były przyczyny rozkładu pożycia, tj. jakie okoliczności doprowadziły do jego powstania. Ustalenie tych okoliczności jest przede wszystkim niezbędne dla oceny charakteru i stopnia rozkładu pożycia, zwłaszcza z punktu widzenia jego trwałości, stanowiąc w myśl art. 56 § 1 KRO konieczny warunek jego dopuszczalności (uchw. SN z 18.3.1968 r., III CZP 70/66, OSNCP 1968, Nr 5, poz. 77).

Ustalenie przyczyn rozkładu pożycia małżeńskiego może też mieć istotne znaczenie dla oceny, czy żądanie rozwodu nie jest w okolicznościach danej sprawy sprzeczne z zasadami współżycia społecznego lub też czy z żądaniem rozwodu nie występuje małżonek wyłącznie winny rozkładowi pożycia. Ponadto ustalenie przyczyn rozkładu ma znaczenie dla ustalenia, czy odmowa drugiego małżonka wyrażenia zgody na rozwód nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego.

Ustalenie przyczyn rozwodu pożycia małżeńskiego ma też istotne znaczenie przy ocenie, czy wskutek rozwodu nie ucierpi dobro wspólnych małoletnich dzieci małżonków, a także któremu z rodziców powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej.

Jest oczywiste, iż ustalenie przyczyn rozkładu pożycia ma też istotne znaczenie dla ustalenia winy w doprowadzeniu do rozkładu pożycia małżeńskiego. Należyte wyjaśnienie przyczyn rozkładu pożycia małżeńskiego jest również konieczne do rozstrzygnięcia, czy w konkretnym wypadku występują – i w jakim stopniu – negatywne przesłanki rozwodowe.

Główny Urząd Statystyczny w Rocznikach Demograficznych wymienia następujące przyczyny rozwodów:

1) niedochowanie wierności małżeńskiej;

2) nadużywanie alkoholu;

3) naganny stosunek do członków rodziny;

4) trudności mieszkaniowe;

5) nieporozumienia na tle finansowym;

6) niezgodność charakterów;

7) niedobór seksualny;

8) dłuższa nieobecność;

9) różnice światopoglądowe;

10) inne.

Czasami małżonkowie mogą dobrowolnie rozwiązać wszystkie swoje problemy za pośrednictwem mediacji lub ugody. Sędzia zada kilka podstawowych pytań faktycznych oraz to, czy każda ze stron rozumie i decyduje się na zawarcie ugody. Gdy wyrok jest nie po waszej myśli, obaj małżonkowie mogą odwołać się od decyzji sędziego do sądu wyższej instancji. Pamiętaj również, że do ugód zwykle nie można się odwołać, jeśli oboje małżonkowie wyrażą zgodę na ich warunki.

Trudno powiedzieć, ile czasu te wszystkie kroki zajmą. Cały proces może trwać od kilku miesięcy do kilku lat. Ogólnie rzecz biorąc, im częściej małżonkowie będą współpracować i zgadzać się na rozsądne kompromisy, tym płynniejszy i szybszy będzie rozwód.

Pomyślnie nawiguj na osi czasu rozwodu z doświadczonym adwokatem. Doświadczony adwokat rozwodowy może bezpiecznie poprowadzić Cię przez harmonogram wydarzeń związanych z rozwodem i chronić twoje bezpieczeństwo finansowe, często wykrywając problemy, zanim staną się prawdziwymi problemami. Od wstępnego przejrzenia na temat dokumentów, które należy przedstawić podczas pierwszej konsultacji, aż po wskazówki na rozprawach i orzeczeniach sądowych, adwokat rozwodowy będzie walczył o Twój najlepszy interes.

Alimenty na dziecko w sprawie o rozwód w Poznaniu

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 133 § 1 KRO rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Poza powyższym wypadkiem uprawniony do świadczeń alimentacyjnych jest tylko ten, który znajduje się w niedostatku. Przy czym, w myśl art. 135 § 1 KRO zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego. Realizacja obowiązku alimentacyjnego może przy tym następować bądź poprzez świadczenia o charakterze materialnym, bądź poprzez osobiste starania o utrzymanie i wychowanie dziecka. Okoliczności konkretnego stanu faktycznego są podstawą do oceny, czy osobiste starania wyczerpują obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w całości czy tylko w części. Zależeć to będzie w głównej mierze od tego, jak dalece dziecko absorbuje wychowawczo jedno z rodziców, co pozostaje w ścisłym związku z wiekiem i jego stanem zdrowia.

Alimenty na dziecko w sprawie o rozwód w Poznaniu

Zakres potrzeb dziecka, które powinny być przez rodziców zaspokojone wyznacza treść art. 96 KRO, zgodnie z którym rodzice obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie, odpowiednio do uzdolnień, do życia w społeczeństwie. Dlatego też rodzice w zależności od swych możliwości są obowiązani zapewnić dziecku środki do zaspokojenia zarówno jego potrzeb fizycznych (opieki, mieszkania, wyżywienia, odzieży, higieny osobistej, leczenia), jak i duchowych (kulturalnych) oraz środki wychowania (w tym kształcenia). Zawsze jednak dziecko musi mieć zapewnione podstawowe warunki egzystencji w postaci wyżywienia, stosownej do wieku i pory roku odzieży, środków ochrony zdrowia, edukacji. Wyjście poza wymienione potrzeby zależy już tylko od osobistych cech dziecka oraz od zamożności zobowiązanego.

Zakres obowiązku alimentacyjnego, zgodnie z treścią art. 135 § 1 i 2 KRO, zależy z jednej strony od potrzeb osoby uprawnionej, z drugiej zaś strony od możliwości zarobkowych i majątkowych osoby zobowiązanej. Usprawiedliwione potrzeby dziecka powinny być oceniane nie tylko na podstawie wieku, lecz również miejsca pobytu dziecka, jego środowiska, możliwości zarobkowych zobowiązanych do jego utrzymania i całego szeregu okoliczności każdego konkretnego przypadku. W szczególności usprawiedliwionych potrzeb nie można odrywać od pojęcia zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego, a także od zasady równej stopy życiowej.

Pojęcia te w praktyce pozostają we wzajemnej zależności i obie przesłanki wzajemnie na siebie rzutują, zwłaszcza przy ustalaniu przez sąd wysokości alimentów. Górną granicą świadczeń alimentacyjnych są zarobkowe i majątkowe możliwości zobowiązanego, chociażby nawet w tych ramach nie znajdowały pokrycia wszystkie usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentacji (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1970 r., III CRN 350/69, opublikowane w OSNCP 1970, nr 2, poz. 15 i orzeczenie SN z dnia 20 stycznia 1972 r. , III CRN 470/71, I.. Pr 1972, nr 1-2, poz. 15). Możliwości zarobkowych i majątkowych nie należy przy tym utożsamiać z wysokością faktycznych zarobków, ale według tego, jakie dochody może osiągnąć zobowiązany do alimentowania przy założeniu, że dokłada wszelkich starań i wykorzystuje wszystkie swoje siły umysłowe i fizyczne. Jednocześnie wysokość alimentów powinna zaś być określona na takim poziomie, aby nie doprowadzić do niedostatku zobowiązanego.

Czas trwania obowiązku alimentacyjnego nie jest ograniczony terminem i nie pozostaje też w zależności od osiągnięcia przez uprawnionego określonego stopnia wykształcenia. Jedyną okolicznością, od której zależy bądź trwanie, bądź ustanie obowiązku, jest to, czy dziecko może utrzymać się samodzielnie, jest przy tym oczywiste, że nie można tego wymagać od małych dzieci.

Zgodnie z brzmieniem art. 753 KPC, w sprawach o alimenty, w tym także o podwyższenie alimentów podstawą zabezpieczenia jest uprawdopodobnienie istnienia roszczenia. Uprawdopodobnienie istnienia roszczenia polega przede wszystkim na wykazaniu istnienia usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz możliwości zarobkowych lub majątkowych po stronie obowiązanego. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa i doktryny roszczenie jest wiarygodne, jeżeli istnieje słuszna podstawa do przypuszczenia, że ono istnieje. Nadmienić należy, że zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą oraz piśmiennictwem prawniczym nie można uznawać za uprawdopodobnienie samego twierdzenia strony odnośnie określonego faktu (tak też SN w wyroku z 30 czerwca 1997 r., Lex. 31436). W praktyce sądowej okoliczności takie poparte być powinny jakimkolwiek dokumentem (prywatnym, bądź urzędowym), pismem czy oświadczeniem.

Nadto zaakcentować wypada, że fakt pokrywania przez pozwanego części kosztów utrzymania córki nie pozwalał na oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia, bowiem – stosownie do ugruntowanego już w tej mierze orzecznictwa – osoba uprawniona do otrzymywania alimentów ma prawo ich dochodzenia na drodze sądowej nawet wówczas, gdy zobowiązany płacił dotychczas je dobrowolnie (m.in. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 03 kwietnia 1951 roku, wydane w sprawie o sygn. I C 98/51, opublikowane w OSNC z 1952 roku Nr 2, poz. 38).

Rozwód w Poznaniu

Alimenty na żonę w rozwodzie w Poznaniu

W świetle Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego małżonek rozwiedziony może żądać środków utrzymania (alimentów) od drugiego rozwiedzionego małżonka na zasadach określonych w art. 60 KRO Świadczenia alimentacyjne między rozwiedzionymi małżonkami stanowią kontynuację powstałego przez zawarcie małżeństwa obowiązku wzajemnej pomocy w zakresie utrzymania i trwają mimo rozwodu, aczkolwiek w postaci zmodyfikowanej na zasadach przewidzianych w art. 60 KRO (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 września 2001 r., V CKN 445/00).

Według art. 60 § 1 KRO rozwiedziony małżonek, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym „usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego”. Zgodnie z treścią art. 60 § 2 KRO, jeżeli jeden z rozwiedzionych małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku.

Poprzez zawarcie związku małżeńskiego małżonkowie uzyskują pewne uprawnienia o charakterze niemajątkowym i majątkowym oraz przyjmują na siebie określone obowiązki o charakterze niemajątkowym i majątkowym. Zgodnie z treścią art. 27 KRO oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości majątkowych i zarobkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym. Art. 27 KRO kreujący małżeński obowiązek utrzymania rodziny jest jedyną podstawą dla żądania od współmałżonka dostarczenia środków utrzymania nie tylko w ramach grupy rodzinnej, ale i dla zaspokojenia indywidualnych potrzeb drugiego małżonka. W tym zakresie obowiązek określony w art. 27 KRO jest obowiązkiem alimentacyjnym (T. Smyczyński, Prawo rodzinne i opiekuńcze, Warszawa 2005, s. 64). Obowiązek alimentacyjny przewidziany w art. 27 KRO powstaje przez zawarcie małżeństwa. Źródłem jego jest wzajemny obowiązek pomocy, współdziałania dla dobra rodziny i zaspokajania jej potrzeb ( art. 23 i 27 KRO).

W piśmiennictwie są podzielone zdania na temat wpływu separacji faktycznej na istnienie obowiązku istniejącego z mocy art. 27 KRO, chociaż przeważa stanowisko, iż separacja faktyczna nie powoduje zniesienia omawianego obowiązku, aczkolwiek ma wpływ na jego ukształtowanie i zakres (por. M. Sychowicz (w:) K. Piasecki (red.) Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Komentarz, Warszawa 2009, s. 143 i przywołane przez autora wypowiedzi doktryny). W orzecznictwie natomiast zarysowały się rozwiązania dotyczące rozstrzygania powództw na tle art. 27 KRO w sytuacji faktycznej separacji małżonków.

Sąd Najwyższy w uchwale Pełnego Składu Izby Cywilnej i Administracyjnej z dnia 16 grudnia 1987 r., III CZP 91/86 (OSNCP 1988, nr 4, poz. 42), stwierdził, że w wypadku separacji faktycznej, jeżeli jedno z małżonków pozostaje we wspólnym gospodarstwie rodzinnym z dziećmi małoletnimi lub takimi, które nie są w stanie utrzymać się samodzielnie, to ustanie wspólnego pożycia małżonków nie uchyla przewidzianego w art. 27 KRO ich obowiązku w odniesieniu do rodziny (tej jej części), którą tworzą dzieci z pozostałym z nimi małżonkiem, ale może wpłynąć na ukształtowanie i zakres tego obowiązku. Wypada podkreślić, iż przedstawiona przez Sąd Najwyższy wypowiedź dotyczyła takiej sytuacji, gdy jedno z małżonków pozostaje we wspólnym gospodarstwie rodzinnym z dziećmi małoletnimi lub takimi, które nie są w stanie utrzymać się samodzielnie. W uzasadnieniu powołanego orzeczenia Sąd Najwyższy nadmienił, iż o potrzebach rodziny - w rozumieniu art. 27 KRO - można mówić w zasadzie wówczas, gdy rodzina jest związana węzłem wspólnego pożycia. Tylko bowiem w takiej sytuacji powstają potrzeby dotyczące zespołu osób tworzących rodzinę.

Jeżeli małżonkowie pozostają w separacji faktycznej, nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego, nie mają wspólnych dzieci na utrzymaniu, ustało między nimi wspólne pożycie, to spoczywający na małżonkach obowiązek przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny wynikający z art. 27 KRO ustaje, a przez to powództwo jednego małżonka o zasądzenie alimentów od drugiego małżonka powinno zostać oddalone. Stanowisko takie znajduje oparcie w wypowiedziach Sądu Najwyższego oraz doktryny.

Rozwód Poznań

Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 26 maja 1999 r., III CKN 153/99 obowiązek przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny ( art. 27 KRO) ustaje w wypadku separacji faktycznej małżonków bezdzietnych bądź małżonków, których dzieci wskutek usamodzielnienia się nie pozostają z nim we wspólnym gospodarstwie rodzinnym. Argumentem za przyjęciem takiego wniosku jest brak rodziny, a więc osób związanych węzłem wspólnego pożycia. Jeśli nie ma rodziny, to nie może istnieć - wynikający z art. 27 KRO - obowiązek „zaspokajania potrzeb rodziny”. W wyroku z dnia 28 stycznia 1998 r., II CKN 585/97 (OSP 1999, nr 2, poz. 29), Sąd Najwyższy stwierdził, że można bronić poglądu, analizując przepis art. 27 KRO pod kątem jego funkcji, że jeżeli więzi rodzinne pomiędzy małżonkami de facto już nie istnieją, to tym samym wygasł obowiązek przewidziany w tym przepisie. Nadto już w uchwale z dnia 7 czerwca 1972 r., III CZP 43/72 (OSNCP 1972, nr 11, poz. 198), Sąd Najwyższy stwierdził, iż wynikająca z art. 27 KRO zasada równej stopy życiowej wszystkich członków rodziny może ulec nie tylko ograniczeniu, ale nawet całkowitemu wyłączeniu w wypadku faktycznej separacji małżonków. Należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie pomiędzy stronami nie istnieje związana węzłem wspólnego pożycia rodzina, stąd obowiązek z art. 27 KRO nie jest aktualny.

Podnieść przy tym należy, iż podobna stopa życiowa małżonków nie oznacza w ogóle arytmetycznego sumowania dochodów i dzielenia ich po połowie, a tym bardziej w razie ustania wspólnego pożycia. Po drugie, oboje małżonkowie są zobowiązani wykorzystywać swoje możliwości zarobkowe i majątkowe stosownie do swoich sił. W razie separacji małżonków, a zwłaszcza gdy nie ma podstaw do doszukiwania się winy jednego z nich za tę sytuację, każdy z małżonków powinien najpierw własnymi siłami zaspokajać swoje potrzeby. Również postulat podobnej stopy życiowej realizuje się w mniejszym zakresie niż względem małżonka pozostającego we wspólności domowej i wychowującego wspólne dzieci.

Kontakty i widzenia ojca z dziećmi w sprawie o rozwód w Poznaniu

Niezależnie od władzy rodzicielskiej rodzice oraz ich dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów. Kontakty z dzieckiem obejmują w szczególności przebywanie z dzieckiem (odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu) i bezpośrednie porozumiewanie się, utrzymywanie korespondencji, korzystanie z innych środków porozumiewania się na odległość, w tym ze środków komunikacji elektronicznej. Pobyt z dzieckiem obejmuje w szczególności widywanie się z nim, które jest najważniejszym przejawem kontaktów. W zakres widywania wchodzą w szczególności odwiedziny, spotkania i zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu.

Z faktu, że Art. 113 KRO wymienia odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu nie należy wywodzić, że te formy są konieczne w każdym wypadku. Takie mechaniczne rozumienie komentowanego przepisu oznaczałoby, że rodzicom, którzy nie sprawują władzy rodzicielskiej, ale mają prawo i obowiązek utrzymywania z dzieckiem osobistej styczności, musi przysługiwać taka cała paleta form kontaktów. Dobro dziecka oraz interes matki lub ojca sprawującego władzę rodzicielską mogą tymczasem przemawiać za tym, że w danym wypadku kontakty drugiego z rodziców z dzieckiem będą ograniczone do spotkań w miejscu zamieszkania dziecka oraz rozmów telefonicznych i korespondencji drogą poczty elektronicznej, a nie będą obejmować, np. zabierania dziecka poza miejsce jego stałego pobytu. Oczywiście formy kontaktów mogą się zmieniać wraz z rozwojem dziecka (np. inaczej muszą być organizowane kontakty z dzieckiem rocznym, a inaczej z nastolatkiem) oraz cechami osobowymi (np. miejscem zamieszkania i pracy drugiego z rodziców, rosnącym lub malejącym niebezpieczeństwem negatywnego wpływu na wychowanie i rozwój dziecka) i relacjami między ojcem, matką, osobą sprawującą pieczę zastępczą i opiekunem (w tym łagodzeniem lub intensyfikacją konfliktów wewnątrz rodziny i innymi przejawami jej dysfunkcyjności).

Sprawa o rozwód w Poznaniu

Kontakty te powinny stanowić przedmiot nie tylko prawa, ale i obowiązku rodziców, co z kolei jest w pełni zgodne z charakterem władzy rodzicielskiej i powinno ułatwiać stosowanie prawa dotyczącego kontaktów, jako instytucji zbliżonej w miarę możności swoim charakterem do instytucji władzy rodzicielskiej, która także stanowi prawo i obowiązek.

Oddzielenie władzy rodzicielskiej od kontaktów z dzieckiem wynika również z art. 9 ust. 3 konwencji o prawach dziecka, zgodnie z którym: „Państwa-Strony będą szanowały prawo dziecka odseparowanego od jednego lub obojga rodziców do utrzymywania regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to sprzeczne z najlepiej pojętym interesem dziecka". Podobnie zgodnie z art. 8 konwencji o statusie prawnym dziecka pozamałżeńskiego: „Ojciec lub matka dziecka pozamałżeńskiego, któremu lub której nie przysługuje władza rodzicielska, względnie nie wykonuje tej władzy, może uzyskać prawo do kontaktów z dzieckiem w określonych przypadkach".

Możliwe jest zarówno całkowite, jak i częściowe ograniczenie kontaktów z dzieckiem rodzicom mającym pełną władzę rodzicielską, bez uprzedniego pozbawienia ich tej władzy, a modyfikacji zakresu kontaktów może dokonać także sąd, orzekając w wyroku rozwodowym o władzy rodzicielskiej. Zmiana zakresu kontaktów polegać powinna na eliminacji „niektórych ich form i – jeżeli jest to możliwe – tylko na określony czas, a w niektórych wypadkach może jednak okazać się konieczne całkowite ich wyłącznie we wszystkich formach na czas określony lub nawet trwale.

Osobista styczność z dzieckiem nie jest atrybutem władzy rodzicielskiej i prawo do tego mają rodzice nawet wtedy, gdy władzy rodzicielskiej zostali pozbawieni. Zakazanie rodzicom osobistej styczności z dzieckiem może być orzeczone wyjątkowo, np. gdy utrzymywanie osobistych kontaktów rodziców z dzieckiem zagraża jego życiu, zdrowiu, bezpieczeństwu bądź wpływa demoralizująco na dziecko. Zakaz osobistej styczności z dzieckiem obejmuje wszelkie postacie osobistych kontaktów, w tym prowadzenie korespondencji we wszystkich formach technicznych oraz wszelkie inne sposoby komunikowania się nie związane z osobistą stycznością z dzieckiem.

Prawo do osobistej styczności rodziców z dzieckiem nie jest elementem władzy rodzicielskiej. Wynika ono z więzi rodzinnej łączącej rodziców z dzieckiem i przysługuje rodzicom także w razie pozbawienia ich władzy rodzicielskiej. Dobru dziecka nie służy zerwanie osobistej styczności rodziców z dzieckiem, nawet gdy nie wykonują oni władzy rodzicielskiej lub zachodzą podstawy do pozbawienia ich wykonywania tej władzy.

Podział majątku w spawie o rozwód Poznań

Sądowy podział majątku wspólnego polega na podziale fizycznym rzeczy wchodzących w skład tego majątku, bądź na przyznaniu rzeczy jednemu z małżonków z obowiązkiem odpowiedniej spłaty drugiego małżonka albo na sprzedaży rzeczy stosownie do przepisów kodeksu postępowania cywilnego.W postępowaniu o podział majątku wspólnego, sąd nie może wbrew woli uczestnika przyznać mu prawa majątkowego i zasądzić od niego na rzecz innego uczestnika spłatę lub dopłatę.

Przedmiotem postępowania jest podział majątku, który był objęty wspólnością ustawową. Sądowy podział majątku wspólnego powinien obejmować cały ten majątek, jednakże z ważnych powodów może być ograniczony do jego części. Jeżeli okaże się, że z jakichkolwiek przyczyn prawomocne postanowienie o podziale majątku wspólnego nie objęło wszystkich istotnych składników majątku wspólnego, każde z byłych małżonków może wystąpić w odrębnym postępowaniu o przeprowadzenie podziału uzupełniającego co do składników, które nie zostały uwzględnione w orzeczeniu podziałowym. 

Podział majątku wspólnego obejmuje tylko aktywa, czyli nie uwzględnia się pasyw (długów). Sąd dokonujący podziału majątku wspólnego, w sprawie rozwodowej nie dokonuje podziału długów, a jedynie aktywów wchodzących w skład majątku wspólnego. Sąd nie może bowiem ingerować w stosunki zobowiązaniowe łączące małżonków z osobami trzecimi. W skład majątku małżonków wchodzą rzeczy ruchome i nieruchomości, jak również inne prawa majątkowe, w tym wierzytelności, roszczenia. Podział majątku wspólnego obejmuje przedmioty majątkowe, które były składnikami majątku wspólnego w chwili ustania wspólności ustawowej i które istnieją w chwili dokonywania podziału. Ustalenie wartości przedmiotów wchodzących w skład majątku wspólnego następuje według ich stanu z chwili orzekania, czyli zamknięcia rozprawy.

Nie można w sposób generalny wyłączyć możliwości zastosowania zasad współżycia społecznego jako podstawy do obniżenia spłat lub dopłat z udziałów przy podziale majątku wspólnego byłych małżonków.

Podział majątku w sprawie o rozwód Poznań

Stosownie do art. 58 § 3 KRO, na wniosek jednego z małżonków sąd może w wyroku orzekającym rozwód dokonać podziału majątku wspólnego, jeżeli przeprowadzenie tego podziału nie spowoduje nadmiernej zwłoki w postępowaniu. Podział ten przeprowadza się według ogólnych zasad przewidzianych w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym oraz kodeksie postępowania cywilnego.

Przeprowadzenie w wyroku rozwodowym podziału majątku wspólnego stron nie powoduje nadmiernej zwłoki postępowania nie tylko wtedy, gdy między stronami nie ma sporu co do składu i sposobu podziału tego majątku, lecz także wtedy, gdy wyjaśnienie spornych między stronami okolicznościami, bądź też takich okoliczności, które sąd obowiązany jest ustalić z urzędu, wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w ograniczonym przedmiotowo i czasowo zakresie.

Do nadmiernej zwłoki w postępowaniu może dojść w szczególności, jeżeli strony są w konflikcie, a zachodzi potrzeba określenia i wyceny nakładów poniesionych z majątku wspólnego na majątek osobisty małżonka bądź z majątku osobistego na majątek wspólny, a także w razie konieczności rozpoznania żądania ustalenia nierównych udziałów w majątku

W interesie szybkiej normalizacji stosunków majątkowych stron wskazane jest przeprowadzenie częściowego podziału majątku wspólnego, jeżeli tylko co do części majątku wspólnego możliwe jest dokonanie jego podziału bez spowodowania nadmiernej zwłoki postępowania. Dotyczy to w szczególności podziału majątku wspólnego w zakresie jego podstawowego składnika, jakim jest mieszkanie własnościowe lub spółdzielcze, samo lub wraz z przedmiotami urządzenia domowego.

Nie jest wyłączone dokonanie przez strony w procesie o rozwód podziału majątku wspólnego w drodze ugody sądowej z tym jednak zastrzeżeniem, że taka ugoda stanie się skuteczna z chwilą prawomocnego orzeczenia rozwodu. Z tą więc dopiero chwilą może być ona zaopatrzona klauzulą wykonalności.

Decyzję co do pozostawienia bez rozpoznania wniosku strony o dokonanie podziału majątku wspólnego w wypadku, gdy przeprowadzenie takiego podziału powodowałoby nadmierną zwłokę w postępowaniu, zamieszcza sąd - stosownie do okoliczności - albo w odrębnym postanowieniu, wydanym w toku postępowania, albo w sentencji wyroku rozwodowego. Decyzja o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie podlega odrębnemu zaskarżeniu. Jeżeli podział nie zostanie dokonany przy rozwodzie, to ustawodawca dopuszcza możliwość dochodzenia podziału majątku wspólnegow odrębnym postępowaniu.

W razie zgłoszenia przez jedną ze stron wniosku o podział majątku, sąd rozwodowy "powinien dążyć do wykorzystania istniejących możliwości uzgodnienia stanowisk stron co do składu i sposobu podziału, mając jednak na względzie, że aprobowanie przez jednego z małżonków propozycji strony przeciwnej nie może być jedynie wynikiem stanowiska tej strony, uzależniającego wyrażenie zgody na rozwód od przyjęcia proponowanego przez nią sposobu podziału. Działalność mediacyjna sądu powinna zmierzać do przeprowadzenia podziału zgodnego z usprawiedliwionymi interesami obu stron"(tak Wytyczne SN z 1978 r., uzasadnienie tezy XIII).

Koszt rozwodu w Poznaniu

Opłata sądowa od pozwu o rozwód ma charakter stały i wynosi 600 zł. W sprawie o rozwód w razie zasądzenia alimentów na rzecz małżonka w orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji, pobiera się od małżonka zobowiązanego opłatę stosunkową od zasądzonego roszczenia, a w razie nakazania eksmisji jednego z małżonków albo podziału wspólnego majątku pobiera się także opłatę w wysokości przewidzianej od pozwu lub wniosku w takiej sprawie.

Sprawy o alimenty są najczęściej z mocy samego prawa zwolnione z opłat do Sądu, ale tylko dla osoby ich dochodzącej np. matka dochodzi alimentów na rzecz małoletniego dziecka.

W przypadku eksmisji należna jest opłata za opróżnienie lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu, która jest stała i wynosi 200 zł.

Koszt rozwodu w Poznaniu

Opłata od wniosku o podział majątku jest stała i wynosi 300 zł.

W przypadku orzeczenia rozwodu na zgodny wniosek stron bez orzekania o winie po uprawomocnieniu się wyroku połowa opłaty od pozwu (czyli 300 zł) zostanie przez sąd zwrócona powodowi. Połowę tej kwoty (150 zł) powinien zwrócić pozwany. Pozostałe koszty sądowe znoszą się po połowie, a każda ze stron pokrywa koszty własnego adwokata.

W sprawie o rozwód strona powodowa zwraca stronie pozwanej całe koszty procesu wtedy, gdy żadne z jej zasadniczych żądań (co do rozwodu i co do winy) nie zostało przez Sąd uwzględnione. Natomiast strona pozwana ponosi koszty procesu wówczas, gdy żądania strony powodowej (co do rozwodu i co do winy) zostały w całości uwzględnione. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu obciążające stronę uznaną za wyłącznie winną rozkładu pożycia małżeńskiego tymi kosztami jest najczęściej spotykaną formą orzeczenia o kosztach w sprawie o rozwód w przypadku orzeczenia winy, ponieważ faktycznie najczęściej istnieją podstawy do przyjęcia, że ten z małżonków, który zostaje uznany za wyłącznie winnego rozkładu, przegrywa cały proces.

Poniżej przedstawimy statystyki związane z rozwodem w Poznaniu i nie tylko

Źródło - Rocznik Demograficzny GUS 2018

5/5 - (1204 votes)